18 sayfa 0.11 mb

Bir adam, zamanın ve tarihin akışını bozma yeteneğiyle anılırdı. İmparatorlukların çöküşüne, hanedanların yok oluşuna sebep olduğu söylenirdi. Onun yüzünden ünlü yer isimleri farklı şekillerde değişebilir, tarih yeniden yazılabilir ve bilimle din arasındaki köklü bağlantılar çözülürdü. Ancak tüm bunlar aslında hiç gerçekleşmedi. Çünkü o, deliliğin sınırlarında dolaşan bir doktordu; yalnızca kendine ait gerçeklikleri yaratmakta ustalaşmış biriydi.

Bu gerçeklik içinde zaman tek bir akıştan değil, milyonlarca farklı “şimdi”den oluşuyordu. Her bir “şimdi,” yalnızca kendine ait bir geçmişe ve geleceğe sahipti; ama birbirleriyle temas etmiyordu. Bu kaotik düzen içinde, bilimin öncüsü Boltzmann’dan ilham alarak, her şeyin temel doğrulara indirgenebileceği iddia edilirdi. Boltzmann, karmaşık formüller arasında 2+2’nin neden her zaman 4 ettiğini kanıtlamayı, basit bir ama güçlü gerçek olarak göstermekten keyif alırdı.

Bilinmeyen Üniversite, özgün düşünceyi barındıran bir ütopya gibiydi. Bu kurum, toplumun dışında kalan iki bin öğrenciye ev sahipliği yapıyordu. Ancak birçoğu, bu yalıtılmış dünyadan çıkıp insanlığın zirvesine ulaşacak icatlarla ya da keşiflerle kendini gösteriyordu. Böylelikle, uyumsuzluklarının yerini tarihe kazınan başarılar alıyordu.

Bir başka noktada, hikâyenin atmosferi keskin bir dönüşle değişiyordu. Zaman yolculuğu artık bilimsel bir gerçeklikti, ancak bu yolculuğun doğası sanılanın aksine basit değildi. Her gezgin yalnızca kendi kişisel zaman hattında hareket edebiliyordu ve başka bir gezginin geçmişine veya geleceğine müdahale edemiyordu. Zaman, milyonlarca bağımsız iplikle dokunmuş dev bir halı gibiydi; bir ipliğin çekilmesi, diğer iplikleri asla yerinden oynatmazdı.

Sonunda zaman gezginlerinin varlığı bile sona ermişti. "Spagetti sosuna dönüşmek" metaforu, bu bireysel yolculuklardan çıkıp her şeyin kolektif bir kimlik kaybına uğramasını temsil ediyordu. Her birey kendi geçmişinde yaptıkları değişikliklerle varlığını yok ediyor, ancak dünyanın genel sürekliliği bozulmadan devam ediyordu. Kendi gerçekliklerini şekillendirirken aslında hiç olmadıkları bir yerin parçası hâline geliyorlardı.